तेल भिसामा अस्ट्रेलिया पुग्ने सबैको यस्तो कथा नहोस्- प्रोफेसर रुद्र प्रसाद,

तेल भिसामा अस्ट्रेलिया पुग्ने सबैको यस्तो कथा नहोस्….
म प्रोफेसर रुद्र प्रसाद, नेपालमा आफ्नै घर-जग्गा र समाजमा उच्च इज्जत भएको मान्छे, आज अस्ट्रेलियाको यो गगनचुम्बी महलको २४औँ तलामा बन्द छु। झ्यालबाट बाहिर हेर्दा आँखै तिरमिराउने सडकहरू छन्, गुडिरहेका महँगा गाडीहरू छन्, तर यो कस्तो सहर हो जहाँ कोही कसैसँग बोल्दैन? मेरो आफ्नै देशमा बिहान ओछ्यानबाट उठ्नासाथ चियाको कपसँगै साथीभाइको जमघट, विश्वविद्यालयका बौद्धिक बहस र मान-प्रतिष्ठाको सुखले दिन सुरु हुन्थ्यो। यहाँ त केवल एउटा घडी टिक-टिक गरिरहन्छ, जसको इसारामा मेरा छोरा र बुहारी बिहानै ६ बजे ‘मर्निङ’ भन्दै ढोका थुनेर आफ्ना कर्पोरेट जागिरतिर दौडिन्छन्। नाती जन्मियो भनेर खुसी हुँदै आएकी बुढी माया र म यो अत्याधुनिक बन्दीगृहमा ख्याल-ख्यालमै चौबिसै घण्टा केवल टोलाएर बस्छौँ। बाहिर निस्कौँ बाटो बिर्सिने डर, कसैसँग बोलौँ त यो जिब्रोले यहाँको लवजको अंग्रेजी बुझ्दैन। हाम्रो भाषा र परिवेशको अज्ञानता नै आज हाम्रो लागि सबैभन्दा ठुलो पर्खाल बनेको छ।
यस बिरानो देशका आधुनिक साधनहरू पनि कति निस्ठुरी हुँदा रहेछन्! घरभित्र खुट्टा राख्नासाथ चारैतिर बटन र सेन्सर मात्र देखिन्छन्। एकदिन छोरा-बुहारी काममा गएका बेला मायालाई भोक लाग्यो र उसले त्यो कालो सिसाको अत्याधुनिक स्मार्ट चुल्हो बाल्न खोजेछ। तर कता-कता थिच्दा मेसिनले ‘टिट्-टिट्’ गर्दै रातो बत्ती मात्र बालिरह्यो, तातो भएन। म पनि अत्तालिएँ। कतै केही बिग्रिएर नयाँ र महँगो मेसिन बिग्रिने हो कि भन्ने डरले हामीले फेरि त्यसलाई छुने आँटै गरेनौँ। त्यो दिन छोरा-बुहारी राती ९ बजे नफर्कुन्जेल हामी दुई बुढाबुढी नेपालमा सुख-सयलमा बसेका दिनहरू सम्झँदै, भोकै पेट कोठामा कुप्रिएर बस्यौँ। सम्पन्नताको यो शिखरमा आइपुगेर पनि आफ्नै छोराको देशमा एक गाँस ताजा खानाका लागि अलमलिनुपर्दा यो छाती भित्रभित्रै च्यातियो। घरभित्र गुम्सिएर सास फेर्नै गाह्रो भएपछि एकदिन म अलिकति खुला हावा खान तलको विलासी पार्कसम्म झरेको थिएँ। त्यहाँ एउटा विदेशी हिँड्दै आयो र मलाई हेरेर ‘हेलो’ भन्यो। मैले आफ्नो शालीन बानी सम्झेर दुवै हात जोडेर नमस्कार गरेँ। तर उसले अंग्रेजीमा अलि ठुलो स्वर र कडा लवजमा के-के भन्यो, जुन मेरो मगजले कत्ति पनि बुझेन। म डरले कामेँ, आँखैभरि आँसु पारि रुँदै माथि कोठातिर भागेँ। त्यो दिनदेखि मैले बाहिरतिर हेर्ने साहस नै मारिदिएँ। आफ्नो समाजमा शिर ठाडो पारेर, सम्मानका साथ हिँड्ने यो प्रोफेसर रुद्र प्रसाद, आज यो ठाउँमा एउटा अपराधी जस्तै लुकेर बस्न बाध्य भएको छ।
नेपालका मित्रहरूले फोन गरेर सोध्छन्, “होइन रुद्र सर, कस्तो छ त अस्ट्रेलिया? सिड्नी र ओपेरा हाउस घुमियो त? तस्बिरहरू हाल्नुस् न!” उनीहरूलाई म के जवाफ दिऊँ? म त यहाँ ‘टुरिस्ट’ भएर आएकै होइन। म त छोराको व्यस्त र महँगो तालिकामा बच्चा हेर्ने केयरटेकर र घर कुर्न राखिएको चौकिदार पो हुँ। मायाका यी कोमल हातहरू रातभरि नातीको दिसा-पिساب धुँदैमा र रोएको फकाउँदैमा थाक्छन्। मेरो यो कम्मर दुख्ने पुराना रोगले निकै चापेको छ। तर यहाँ त बिरामी पर्नु पनि अपराध जस्तै रहेछ। छोरालाई भन्यो भने उसले भन्छ, “बा, आज मैले काम छोडेँ भने मिटिङहरू बिग्रिन्छन्, कर्पोरेट सेक्टरमा बिदा पाउन निकै गाह्रो छ। अलिकति तातोपानी खाएर सुत्नुस्।” नेपालमा हाम्रो एउटा इसारामा स्वास्थ्य उपचार र सेवा गर्नेहरू हाजिर हुन्थे, तर यहाँ व्यस्तताको यस्तो हिसाब सुन्नुपर्दा मन अमिलो भएर आउँछ।
सबैभन्दा ठुलो वज्रपात त तेस्रो हप्तातिर भयो। नाती भुइँमा खेल्दाखेल्दै लड्यो र修 उसको निधारमा सानो नीलडाम बस्यो। बेलुका कर्पोरेट अफिसको थकाइ र तनाव बोकेर आएकी बुहारीले त्यो दाग देख्नासाथ आफ्नो सारा रिस हामीमाथि पोखिन्। उसले उच्च स्वरमा भनी, “तपाईंहरू दुई-दुई जना यहाँ बसेर पनि एउटा बच्चा हेर्न सक्नुहुन्न? नेपालमा जस्तो सजिलो सोच्नुभयो यहाँ? एउटा बच्चाको केयर गर्न आउँदैन भने किन आउनुभएको?” बुहारीका ती अहङ्कारी शब्दहरूले मेरो कलेजा छिद्र-छिद्र पारिदियो। म तिरमिराएँ, तर छोराले पनि बुहारीकै पक्ष लिँदै भन्यो, “हो त बा, अलिकति म्यानेज गर्नुपर्छ नि, यहाँ कति प्रेसर हुन्छ हजुरहरूलाई थाहा छैन।” त्यो रात माया र म कोठाको कुनामा एउटै ओछ्यानमा पुरिएर रातभरि रोयौँ। नेपालमा जतिसुकै ठुलो ओहोदा, प्राध्यापनको मान-सम्मान पाए पनि, आज आफ्नै सन्तानको अगाडि हाम्रो कुनै मूल्य रहेनछ। बुहारीले नबोलीकन टेबुलमा राखिदिएको त्यो खाना हाम्रो घाँटीबाट छिर्नै सकेन। फर्किनलाई अझै भिसा र टिकटको समय बाँकी छ, …….